Tante Mieke en mijn m.ma moeten weer gek doen in de kazerne bij Weert.

 

Mike was afgelopen vrijdag 2 maart jarig.

Gelukkig kwam hij thuis en hebben we heerlijk gegeten en gezellig bij elkaar gezeten. Nu is hij 3 weekjes vrij. Volgende week viert hij zijn verjaardag met vrienden en familie. Dus dat wordt een dolle boel.

We weten nu ook, wanneer hij weggaat voor zijn vredesmissie.

Maar we gaan deze weken eerst nog even van elkaar genieten.

 

 

Max Arend.

 

 

 

Geboren op 7 maart 2007.

3780 gram zwaar en 50 centimeter lang.

Ik heb nu toch wel echt groot nieuws. Mike is vader geworden van een zoontje, dus ik ben oom geworden van een heel mooi mensenkindje. Ik kan nog niet met hem spelen, want hij is nog te klein. Ik kan het bijna niet afwachten. Ik vind kindjes echt leuk en ze ruiken ook zo lekker.Volgens m.ma lijkt Max als twee druppels water op Mike en uiteraard zijn we heel blij met Max.

Klaar voor vertrek en op naar Oirschot.

Een gelukshanddoek, die is voor Max.

Even met Carina bellen en horen hoe het met Max gaat.

 

 

Voor het diner, even een onderonsje.

Nog even samen voor het afscheid.

 

 

Met z'n viertjes samen, bedtijd.

 

 

 

 

 

 

Na 24 uur delay is het dan toch zo ver. Mike moet vertrekken naar zijn missie. Jullie snappen het al. Ik ga weer een nachtje logeren. Bij Piet en Anneke en dat was gaaf hoor. Maar ik kon niet mee naar Oirschot. Met z'n viertjes in een hotel en het rustig aan doen.

Best spannend allemaal en een file in de ochtend hebben ze niet nodig.Vandaar die overnachting.Vrijdag de 30ste moest Mike zich melden in de kazerne. Het begroeten van collega's en wat babbelen met deze en gene.

Een kopje koffie en omdat er een documentaire wordt gemaakt van Mike en het thuisfront, werd er ook gefilmd.

Mike liet natuurlijk aan zijn collega's de foto van Max zien, want daar is hij toch trots op. De thuisblijvers konden niet mee naar het vliegveld. Maar dit was niet zo erg verkeerd. Na een toespraak, op appél en daar stonden al die stoere soldaten op weg naar hun vredesdoel. Afscheid nemen en dat valt niet mee. Dan vloeien er toch traantjes, want ze gaan toch naar gevaarlijk gebied.

Laten we trots zijn op deze jongens, die toch mee helpen aan de vrede, die er moet komen. Een laatste kus , snik en blik en dan de bus in, even een teken van vrede en daar gaan ze dan op weg. Ondertussen weten we, dat ze veilig zijn aangekomen op zondag de 1ste april. Mike heeft ons opgebeld, dat alles goed was.Vanuit deze plaats, voor alle soldaten, man of vrouw, veel geluk en weer behouden thuis.