Dan op appél ....bijna tijd.

Dan is daar toch ...het afscheid.

Het gebied waar onze militairen zitten voor het scheppen van veiligheid en het stimuleren van de wederopbouw.

Mike's zijn pakketje is onderweg met alleen maar lekkere dingen. Snoepgoed en snacks uit Holland, dat geeft hem hopenlijk beetje een thuisgevoel.

 

Gisteravond 28 april heeft Mike gebeld uit Afghanistan. Het was anderhalve week geleden en we waren blij zijn stemweer te horen. Hij heeft gesproken met tante Mieke , m.pa en m.ma. Hij maakte het goed, maar was erg moe.

Het is er 53 graden en dat vraagt toch veel energie van de mannen.  Maar hij kon niet te veel vertellen. Dit uit veiligheid en dat is ook goed. In ieder geval zou hij dan niets meer te vertellen hebben, als hij thuiskomt.

We sturen hem een mooi cadeautje, een foto van Max op een kussensloop en ook nog een van mij. Hij zei, dat hij mij miste en ik kreeg een hel dikke knuffel. Nou ik mis hem ook en hij is nu al een maand weg. Wij vinden het maar niets, maar het is nou eenmaal zo. Hij zou ook wat foto's doorsturen en misschien zetten we er een paar op de site. Maar ja dan moeten we ze natuurlijk eerst binnenkrijgen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het vliegtuig, waarin Mike zit opweg naar de vredesmissie. Good Luck, dearest one, we will see you again. Come back safely and hope time will run fast.

 

 

 

 

Tabé Mike, het ga je goed en al je collega's, die zich inzetten bij deze missie.

Toi, toi, toi, we denken aan jullie.

Bless you all. Zorg voor elkaar in goede en slechte dagen en we zien je dan weer over vier en een halve maand.

 

 

Met traantjes en dat mag. Daarbij zijn wij zo trots op hem. We zullen hem missen.

 

 

 

 

 

 

 

Een saluut.....een groet.....we gaan.