Een blik op het Afghaanse land.

 

 

 

 

 

 

Wat dit voor wapen is, daar hebben wij geen benul van. We vinden, dat het een enorm ding is, maar het zal nodig zijn. Hij zal wel kracht

moeten hebben om dat ding te dragen in die hitte.


 

Kamp Volendam, in het midden, waar de jongens om de zoveel  tijd naar toe moeten.

Het is vandaag 23 juli 2007.

Ze vinden het daar niet prettig. Ze zijn omringd door de vijand. Het gaat goed met hem en hij heeft de langste tijd erop zitten. Uit veiligheidsoverwegingen kunnen we geen datums noemen, wanneer de mannen terugkomen. Er zijn heel veel mensen in Nederland, die de dagen aftellen en met spanning uitkijken naar de thuiskomst van hun held of heldin. Het is niet gemakkelijk voor ze en ze hebben genoeg meegemaakt. Soms dan word ik boos, als er weer eens iemand zegt:"ze kiezen er zelf toch voor". Dat is ook zo. Daarom kunnen we trots zijn op deze mannen en vrouwen, die toch vrijwillig kiezen voor dit beroep. Wat hun motief ook is. Mike wilde heel graag in militaire dienst en wist dat hij op uitzending moest en dat het gevaarlijk kon zijn. Daar is dan moed voor nodig en daarom zijn we geweldig trots op hem. In onze telefoongesprekken kunnen we het niet genoeg tegen hem zeggen. Die steun van het thuisfront, de brieven en de pakketjes zijn heel belangrijk. Voor alle betrokkenen is het een moeilijke tijd en dat begrijp je pas, als je het meemaakt.Wij moeten nog wat geduld hebben, maar kijken vol verlangen uit naar zijn thuiskomst. Zoals u ziet eindelijk wat foto's, zoals belooft. Mike heeft het weekend gebeld en was net terug uit kamp Volendam.

Vandaag hebben we wat foto's van Mike gekregen via de laptop van zijn maat Tom. We zijn reuze blij  om te zien, hoe het met hem gaat. Hij ziet er goed uit. Even een glimlach naar het thuisfront.

Ik heb nu wel geweldig nieuws.

Ja, echt waar, mijn m.broer komt thuis!

Hij is onderweg en we kunnen het bijna niet

afwachten. Eerst nog twee dagen naar Kreta. Het liefst wilde hij meteen naar huis, maar dat gaat dus niet. We gaan hem vrijdag afhalen en als het gaat, mag ik mee. Ik mag wel niet op het vliegveld komen, maar dan blijf ik even in de bus. Wat een feest zal het zijn als hij weer thuis is.

 

 

 

 

 

 

" Neerlands Hoop, In Bange Dagen ", Tom en Mike. Deze foto hebben ze vanavond ( 26 juli 2007 ) genomen en eventjes doorgestuurd naar het thuisfront. Heerlijk dat de afstand op deze manier heel eventjes kleinder wordt. Stoer met sigaartjes van Opa .


 

Maar zonder sigaartjes zijn ze ook stoer.  Heel verrassend was het, want we hadden net met Mike gesproken. Gevraagd of hij al foto's had opgestuurd, wat nog niet het geval was. Dus via Tom zijn laptop snel wat foto's  kieken en versturen. Jongens, houdt vol en blijf alert en pas op elkaar.

Tom gaat eerder terug naar Nederland en zal de 10de augustus thuiskomen.

 

 

Hier met een maat, die bij zijn companie hoort. Ze moeten blindelings op elkaar kunnen vertrouwen. Er zullen vriendschappen voor het hele

leven uit ontstaan. Ze maken daar toch heel wat mee. In ieder geval blijven wij de dagen aftellen.