Eindelijk na bijna 5 maanden ziet Mike zijn zoon Max weer. Daar heeft hij toch heel veel van moeten missen. Max is een vrolijke gezonde baby, die heel wat te vertellen heeft op zijn manier.

Hier waren ze gezellig bij oma en opa te gast.

Max is een blije baby.

 

 

Een fruithapje van papa.

 

Mijn oomzegger Max was ook weer bij ons en hij was aan het spelen met de telefoon van oma, mijn m.ma. Je kunt er ook niet vroeg genoeg bij zijn. Hij is bijna zeven  maanden en hij kan zijn ogen niet van mij afhouden. Ik kan niet wachten, totdat hij kan lopen, want dan  gaat hij dus ook met mij spelen.  Ik ben best wel een beetje nerveus, als Max er is, want hij krijgt dan alle aandacht. Maar het is een heerlijk kereltje, hoor. Vrijdag mag hij mee naar de medailleuitreiking van zijn papa. Ik kan niet mee en logeer dan een nachtje bij mijn vriend Rabelais. Als m.ma me dan komt ophalen, gaan ze mee en komen hier heerlijk eten. Best gezellig, hoor. Dan ben ik van de partij, reken maar.

 

Er waren 1600 militairen dus een lange zit.

Al die tijd was Max erg lief, vertelde m.ma. Hij heeft niet een keer gehuild en dat is toch knap hoor van zo'n jong kereltje.Natuurlijk werd hij er wel moe van en viel dus in de armen van zijn papa in slaap.

Gelukkig kwamen ze mij s'avonds weer ophalen.

 

 

 

 

Op 5 oktober gaan mijn m.ouders naar de Brabanthallen voor de medailleuitreiking van Mike. Alle militairen, die uitgezonden zijn geweest, krijgen een medaille. Ik was bij een vriendje, want er zouden daar zoveel mensen komen en dat is voor mij niet echt een uitje. Max was er wel met Carina en hij werd natuurlijk door de collega's van zijn vader bewonderd. Natuurlijk kennis maken met Tom, een maat van Mike.

 


 

 

 

 

 

Spelen met papa's handen.

 

 

Mike en Max eindelijk samen.