Onze Andere Huisdieren

 

 

 

 

 

 

 

Dit is Bombo onze grijze roodstaart. Hij is 21 jaar oud en woont bij ons al 20 jaar. Een vrolijke papegaai, die nooit schreeuwt, maar wel praat en zingt.Vliegt af en toe een rondje door de kamer en staat graag buiten in het zonnetje.Is zwaar verliefd op Richard, zijn m.pa, en gaat in de vakanties naar tante Mieke of opa. Hij staat zelfs geen nachtje alleen thuis. Papegaaien zijn gezelschapsdieren en horen niet alleen te zijn. Gaan we wel eens een dagje weg, dan staat er voor hem altijd een muziekje aan, wat hij natuurlijk heel gezellig vindt. Ze maken vreselijk veel rotzooi, maar dat nemen we op de koop toe. Kortom een heel gezellig dier, die hier echt thuishoort. Bombo is van Nederlandse kweek en geringd en heeft dus niet de stress ervaring van vervoer uit een ander tropisch land.

Chuk onze kater en geboren op 11 april 2000. Als kitten is hij bij ons gekomen en het is een lief dier. Die gek is op kuikens. Hij staat dan meteen in karate houding, als we verzuimen het hem te geven. Hij meldt zich een half uur van te voren, zodat we dąt niet vergeten.Zomers veel buiten, maar s'winters altijd in huis in zijn mandje achter het raam, zodat hij alles in de gaten kan houden. Niet een echte schootkat, maar zoekt zijn m.ma s'nacht graag op en ligt in haar armen.

 

 

De gezusters Shelly en Kim. Hun leeftijd weten we niet precies, maar ze zijn iets van 9 jaar oud. Beiden wonen sinds december bij ons, omdat hun baasje Mike bij de Landmacht ging en ze te veel alleen waren. Het zijn echte schoot katten. Maar Shelly moet je niet onverwachts gaan aaien, want dan haalt ze uit, maar zo gauw Richard op de bank zit, is ze er als de kippen bij en wil ze alleen maar aandacht. Als je Kim gaat aaien, dan gaat ze er helemaal van kwijlen. Ze waren hier snel thuis, genieten er volop van en zitten echt overal. Je zou dus kunnen zeggen,dat ze zijn honds brutaal zijn, maar wel lief.

Het is vandaag 20 juli en nu ligt mijn broer Chuk in het ziekenhuis. Hij is door een buurtkat gebeten. Afgelopen zaterdag maakte m.ma zich wat zorgen. Zijn poot, die drie keer zo dik was geweest, was alweer op normale maat. Nu zag ze een bobbel en was bang, dat het gebroken was. Hij ging nu ook zijn pootje ontzien. Dus zijn we toch gister naar Zuiderkaag gegaan, de dierenkliniek. "We", wil zeggen zonder mij, wat jammer is, want ik vind het er erg leuk. Ze zijn daar heel lief voor ons dieren en je krijgt er ook nog lekkers. Maar dit keer niet voor mij. Vanmorgen is hij geopereerd en waarschijnlijk is zijn bot geraakt. In ieder geval is het schoongemaakt en hij moet daar tot maandag  blijven. Nou ik mis hem wel hoor, want waar kan ik nou mijn "noodlandingen" op maken. Ik hoop, dat hij dus snel thuiskomt en dan moet ik wel voorzichtig met hem zijn.

 

 

Hier dan onze Chuk, zijn pootje kan hij nu niet gebruiken, maar ik hoop, dat hij weer snel
thuiskomt en dan zal ik heel lief voor hem zijn. Wat ik toch al ben hoor!

 

Dan toch maar lekker in je mandje aan de schutting,

maar aan een tuigje, want je mag niet weg.

 

Nee, Chuk je mag niet naar buiten. Ik moet wel even aan je ruiken.

 

 

 

 

 

Chuk net thuis uit het ziekenhuis.