Pozie en Proza

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor de dag van morgen. Wanneer ik morgen doodga, vertel dan aan de bomen hoeveel ik van je hield. Vertel het aan de wind, die in de bomen klimt of uit de takken valt, hoeveel ik van je hield. Vertel het aan een kind dat jong genoeg is om het te begrijpen.Vertel het aan een dier,misschien alleen door het aan te kijken. Vertel het aan de huizen van steen, vertel het aan de stad, hoe lief ik je had.

P.S.Het team van de dierenkliniek " Zuiderkaag " uit Schagen, stuurde ons dit gedicht na het       overlijden van Twumie. Bij deze willen wij hen hartelijk bedanken voor hun goede zorgen en       steun. Ze waren heel lief, in het bijzonder Ilona, waar we het meeste mee te maken hadden. Zij       hebben ons de mogelijkheid gegeven om nog een paar weekjes van onze lieverd te genieten.

 

Daar ben ik dan, een leeg papiertje voor m'n neus. Ik voel me zo alleen en heb geen andere keus. Daar zit ik dan, stille gedachten komen voorbij. Wat moet ik zonder jouw, je hoort niet meer bij mij. Daar zit ik dan, het is zo vreselijk gemeen. Ach ja, het gaat wel, ik kom er wel over heen. Daar heb je het dan een klein gedicht op dit blaadje. Mijn gedachten zijn bij jou, ik mis je mijn maatje.

Trouwe vriend. Een hond...is niet zomaar een beest. Maar een trouwe vriend,die alle pijn geneest. Hij staat er voor jou, in goed en in kwaad. Hij is er altijd, hij is steeds paraat Heb je verdriet, hij biedt jou kracht. Om je weer op te beuren, zodat je lacht. Kom je thuis hij wacht je op. Is er iets niet pluis, dan loopt hij voorop. Dus behandel hem zoals hij verdient. Zelfs als er niemand is.................. IS EN BLIJFT HIJ JE TROUWSTE VRIEND!

Wij hadden het jaren samen goed, heb dan voor mij, die laatste moed. Jij wilt toch ook dat ik niet lijd? Laat mij dus gaan te rechter tijd. Breng, mij waar men mij hulp biedt, een bede slechts, verlaat mij niet! Houd mij zacht pratend tegen je aan, totdat mijn ogen breken gaan.

Eens geeft mijn staart de laatste groet. Als ik eens broos zal zijn en niet meer slapen kan van pijn. Doe dan wat nodig is, want och die laatste strijd verliest men toch... Ik weet, dat het  je droef zal maken, dwing toch jezelf niet te verzaken. Dan, meer dan enig andere dag blijkt, dat jouw liefde echt vermag.

 
Je weet, al is het later pas, dat dit heus voor mijn bestwil was. Al gaf mijn staart een laatste groet, ik lijd niet meer, en dat is goed. Treur niet, omdat het lot bewerkt, dat jij, dus jij mijn tijd beperkt. Wij waren lang elkaar zo na, laat dat je troost zijn , als ik ga.